Biuletyn Nr 135 Marzec 2001 SIEĆ TRÓJKĄTÓW Utwórz PDF Drukuj Poleć znajomemu
Oceny: / 0
KiepskiŚwietny 
Redaktor: Administrator   
03.01.2009.

SIEĆ TRÓJKĄTÓW

Symbol trójkąta od dawna wzbudza skojarzenia z duchowością i z objawianiem się natury Boga w świecie przejawionym. Założenie to leży u podstaw pracy Trójkątów. Od czasu zainicjowania tej idei w 1937 roku powstało tysiące trójkątów na całym świecie. Każdy z nich działając przez wiele lat przyczynił się do aktywnego i organicznego rozwoju sieci, która otacza Ziemię swą promienną aurą.

W cigu ostatnich lat takie pojęcia jak "sieć" oraz “łączenie się za pośrednictwem sieci" stały się powszechnie znane. Działają sieci, które umożliwiają nam porozumiewanie się za pośrednictwem komputerów w biurze czy domu z innymi komputerami zapewniając nam natychmiastową elektroniczną wymianę informacji na skalę globalną. Sieci telefoniczne i satelitarne przekazują dˇwięki i obrazy przełamując dotychczasowe bariery czasu i przestrzeni, dzięki czemu w dowolnym miejscu na Ziemi możemy odbierać obraz dowolnego wydarzenia. Sieci wiążą ze sobą ludzi o podobnych poglądach, mających wspólną wizję lub zainteresowania. W analogiczny sposób działa Sieć Trójkątów, łącząc uczestniczących w niej ludzi w duchu dobrej woli i funkcjonując jako przekaˇnik, poprzez który wyższe energie mogą zasilać tę sieć światłem i miłością.

Przypuszczalnie wszyscy zgodzimy się, że energie te są obecnie tak potrzebne jak nigdy dotąd by wprowadzić ludzkość w nowy, nieznany przedtem okres pokoju, stabilizacji, współpracy i, nade wszystko, właściwych stosunków międzyludzkich. Jest tak jak gdybyśmy stali na krawędzi niespotykanego nigdy przełomu ku ludzkiej duchowej twórczości. Wszędzie wokół widzimy oznaki tego, że wyłaniający się boski wzorzec materializuje się w świecie fizycznym. Takie postępowe idee, by wymienić tylko kilka, jak mediacja i rozwiązywanie konfliktów; trwały i zrównoważony rozwój; redukcja - jeżli nie całkowita likwidacja - zadłużenia trzeciego świata; rosnąca liczba organizacji pozarządowych, czyli grup o różnorodnej działalności i celach, które łączy wspólna wizja obywatelskiej odpowiedzialności; wreszcie rola ONZ i jej praca nad służeniem dobru ogółu - wszystkie one są zewnętrznymi symbolami rosnącego odzewu ludzkości na wyższe idee, na odsłanianie się Boskiego Planu.

Aby wesprzeć te i wiele innych wzniosłych inicjatyw w dzisiejszym świecie, zachęcamy grupę tworzącą Sieć Trójkątów na całym świecie, by przyczyniała się do rozszerzania tej sieci tak, by światło mogło doprowadzić do właściwego zrozumienia i uznania rzeczywistych potrzeb wszystkich narodów, a miłość stosowana w praktyce mogła zmobilizować kolektywną ludzką wolę do dokonania tych zmian. Wszyscy, którym droga jest praca Trójkątów, mają wspólną odpowiedzialność: starać się by sieć ta dosięgła sklepienia niebios i sięgnęła w dół do najgęstszych poziomów życia na Ziemi, wnosząc w ten sposób obfitość światła i Bożej miłości, dając zaczątek nowej cywilizacji i kultury dla dobra wszelkiego życia na naszej planecie.

ZŁOTA NIĆ

Od zarania dziejów ludzkości zawsze przewodzili starsi, bardziej zaawansowani w rozwoju jej przedstawiciele, te wyzwolone dusze, których wizja i mądrość służyły jako pochodnia światła dla borykającej się w zmaganiach życia większości. Złota nić duchowego objawienia wyrażona w piśmie i słowie przenikała do ludzkiego myślenia przez wieki. Wielcy duchowi nauczyciele i ich nauki pojawiały się od czasu do czasu oferując duchowe przewodnictwo pogmatwanemu światu. Rolą tych boskich pośredników było zawsze zakotwiczanie "dynamicznej prawdy, jakiegoś potężnego myślokształtu lub wiru magnetycznej energii w świecie ludzi". Taki potężny napływ duchowej energii pobudza ludzkie myślenie do wyrażania pewnej boskiej idei, która z upływem czasu daje początek nowej cywilizacji. W długiej historii ludzkości pojawiało się i znikało wiele cywilizacji, a każda z nich przyczyniła się do ogólnego rozwoju ludzkiej rodziny.

Strumień duchowej prawdy tradycyjnie emanował ze Wschodu. Święte księgi starożytnych Indii – duchowe perły takie jak Upaniszady, Bhagavad Gita, czyli Pieśń Pana, i Yoga Sutry Patańdżalego – pomogły ujawnić natur boskości we wszechświecie i w ludzkiej formie. Stanze Dzyan również błyszczały jak snop światła, przedstawiając w symbolicznej formie kosmogenezę, czyli ewolucję wszechświata, i antropogenezę, czyli duchowy rozwój człowieka. Duchowe tradycje egipskie, greckie, judeochrześcijańskie i islamskie również pogłębiły zrozumienie duchowych prawd życia. Inne wersje przedstawienia duchowej rzeczywistości w podobny sposób wzbogaciły ludzkie myślenie, ukazując wewnętrzny sens życia i duchowe ukierunkowanie wielu ludziom na całym świecie. Każde objawienie prawdy przekazuje część wyłaniającego się duchowego wzorca.

Dwaj najwięksi nauczyciele duchowi naszych czasów, Chrystus i Budda, objawili, że Bóg jest Miłością i że Bóg jest Światłem. Te dwie prawdy miały fundamentalne znaczenie dla ludzkiego myślenia i działania. Teraz dopiero zaczynamy w pełni rozumieć implikacje tych objawień. Miłość lub dobra wola pośredniczy w sposobie w jaki reagujemy na świat wewnętrzny i zewnętrzny. Również światło ujawnia prawdziwą naturę naszego globalnego domu ze wszystkimi jego pozytywnymi i negatywnymi stronami, skłaniając ludzkość do przewartościowania prawdziwych potrzeb w społeczeństwie i do uwolnienia się od pełnego uprzedzeń myślenia.

Wiele innych wybitnych jednostek przekazało ludzkości duchowe wartości i filozofie, które oparły się próbie czasu. Wielkim służebnikiem naszej rasy był Herakles, który w swoich dwunastu pracach ukazał "istotę problemów, jakie trzeba rozwiązać podążając Ścieżką Powrotu do Boga". Hermes był pierwszym wielkim nauczycielem, który ogłosił, że jest “Światłością Świata". Póˇniej inny wielki wtajemniczony, Vyasa, objawił prostą prawdę o tym, że dusza ludzka jest nie miertelna. Ci i inni wielcy służebnicy naszej rasy, wraz z Chrystusem i Buddą, których nauki trwają ponad wielkimi cyklami czasu, stworzyli świadome połączenie od "Boga przebywającego w tajnym Przybytku Najwyższego’ do najpokorniejszej ludzkiej istoty, która żyje i zmaga się w smutku i udręce na Ziemi."

Odwieczne święte nauki i filozofie spowodowały, że ludzkość wzniosła się do poziomu dojrzałości duchowej, do zrozumienia i poczucia odpowiedzialności wobec samej siebie i wobec świata przyrody, odpowiedzialności, jaką dzielimy z Królestwem Bożym, ze starszymi naszej rasy. Wszystkie duchowe księgi przenika złota nić, łącząca je z Domem Ojca, Szambalą, Siedzibą Pana Świata, który "wie do czego zmierza, promienieje Miłością najwyższą i Wolą swą skupia w Najwyższym Swym Przybytku, w ośrodku, gdzie znana jest Wola Boga."

Zaprawdę, gdy sprawiedliwość upada a nieprawość górę bierze, wówczas przychodzę na Ziemię Sam; dla ochrony sprawiedliwych, dla zagłady nieprawość czyniących, dla utrwalenia Dharmy, w różnych wiekach przychodzę Ja Sam.

Bhagavad Gita IV. 7,8

Tłum. Wanda Dynowska

ŻYWICIEL MALUCZKICH

W ostatnim z trzech artykułów poświęconych pracy Chrystusa, Zbawiciela Świata i Nauczyciela w epoce Wodnika, zajmiemy się Jego pracą jako “Żywiciela maluczkich". W poprzednich artykułach zajmowaliśmy się rolą Chrystusa jako "Punktu w środku Trójkąta" i "Rozdawcy Wody Życia".

Jako "Punkt w środku Trójkąta" Chrystus znajduje się w środku Trójkąta, budząc ludzkie serca i rozsyłając boskie energie z trzech jego wierzchołków ku ludzkości. O swojej pracy jako "Rozdawcy Wody Życia" sam Chrystus wyraził się najlepiej słowami: "Przyszedłem, żeby owce moje życie miały i aby ich życie było bardziej obfite" (Ew. ś w. Jana X.10). Ta część pracy związana jest z wprowadzaniem w czyn tego, co zostało określone jako "siła powszechności" i co umożliwi Chrystusowi wypełnienie jego misji jako Nauczyciela Świata. Proces ten doprowadzi do bardziej otwartych i pełnych miłości relacji między królestwem ludzkim i duchowym.

Podejmując temat roli Chrystusa jako żywiciela maluczkich zajmiemy się tą stroną Jego pracy, która polega na pobudzaniu świadomości Jego uczniów w miarę coraz głębszego uświadamiania sobie przez nich duchowego bytu. Jego celem jest ożywiać ich rozwój, co z czasem pozwoli im stać się "kolumnami w świątyni Boga", czyli służyć wypełnianiu się Boskiego Planu. Dwa wydarzenia opisane w Ewangelii, Przemienienie Pańskie na Górze Tabor i Ukrzyżowanie na Wzgórzu Golgoty, żywo obrazują rozszerzoną świadomość duchową, jakiej doznają ci, których Chrystus wesprze w nowej epoce. W inicjacji Przemienienia objawione jest odkrycie natury Boga przez przemienioną osobowość. Dobitnie wyrażone to zostało słowami Chrystusa: "bądˇcie tedy doskonali, jako Ojciec wasz niebieski doskonały jest" (Ew. św. Mat. V.48). A inicjacja Ukrzyżowania, która jest symbolem wieczystej ofiary Boga zanurzonego w materii, objawiła, że boskość może prawdziwie wyrazić się jedynie wówczas, gdy niższa natura uwolni się od ograniczeń materii. Te dwa etapy na ścieżce duchowej prowadzą do rozkwitu chwały duszy zanurzonej w formie i otwierają drogę ku dalszym, jeszcze bardziej subtelnym duchowym wyżynom, które znajdują się poza domeną duszy i nastąpiły w ż yciu Chrystusa podczas Jego Zmartwychwstania.

W nadchodzącej epoce Wodnika, gdy Chrystus zasilać będzie wewnętrzne życie wszystkich duchowo spolaryzowanych służebników, nastąpi bliższy kontakt z Domem Ojca, z Szambalą. To powiązanie uczniów i służebników świata z Szambalą doprowadzi do powstania głębszego związku między trzema głównymi ośrodkami (Ludzkością, Hierarchią Duchową i Szambalą) i w rezultacie połączy ludzkość ze światem natury w bardziej rozwiniętej i harmonijnej symbiozie. Wszystkie aspekty boskiego życia na naszej planecie zaczną wtedy reagować z większą wrażliwością na ‘nieznany’ Zamiar Boga, który objawi się w całym swym pięknie u końca tej epoki.

W książce "Powrót Chrystusa" Alice Bailey w pobudzających i inspirujących słowach pisze o przyszłej pracy Chrystusa i o tym, w jaki sposób my, jako służebnicy duchowi, możemy pomóc w przygotowaniu ludzkości do tego jedynego w swoim rodzaju wydarzenia. Możemy tego dokonać całkiem po prostu – pracując nad tym, by doprowadzić do powstania właściwych relacji między ludˇmi, uwalniając w ten sposób obfite energie miłości i światła dla ludzkiej rodziny. Gdy duchowe dążenie ludzkości stanie się dostatecznie ukierunkowane, wtedy Chrystus powróci, by otwarcie chodzić pośród swojego stada, którym jest cała ludzka rodzina, niezależnie od religii i rasy. "Rozbrzmiał FIAT Pana; Chrystus stoi wsłuchany w wołanie ludzkości. A wołanie wzbija się coraz wyżej i rośnie z każdym dniem. I w godzinie, o której nie wiecie, On przyjdzie".

TRZY DUCHOWE ŚWIĘTA

Trzy najważniejsze święta duchowe - Święto Wielkanocy, Święto Wesaku i Święto Dobrej Woli - są kulminacją w rocznym cyklu kolejnych pełni Księżyca. Dzięki usilnej i wytrwałej pracy medytacyjnej wielu poszczególnych osób i grup na całym świecie święta te zaczynaj zakotwiczać się w świadomości ludzkiej rodziny.

W przyszłości wszyscy duchowo nastawieni ludzie będą jednocześnie obchodzić te same dni jako święta. Doprowadzi to do sumowania się duchowych zasobów i połączenia duchowych wysiłków przy równoczesnym wzywaniu pomocy z wyższych światów, czyli używaniu inwokacji. Potęga tego działania będzie oczywista. Trzy główne Święta Duchowe następują po sobie w trzech kolejnych miesiącach roku i prowadzą do długotrwałego wysiłku duchowego wywierającego wpływ na resztę roku. Są to:

Święto Wielkanocy: Jest to święto powstałego z martwych, żywego Chrystusa, nauczyciela ludzkości i głowy Duchowej Hierarchii. Chrystus jest wyrazicielem miłości Bożej. Tego dnia uświadamiamy sobie istnienie Duchowej Hierarchii, którą Chrystus kieruje i której przewodzi, i zostaje podkreślona natura miłości Boga.

Święto Wesaku: Jest to święto Buddy, duchowego pośrednika między najwyższym duchowym ośrodkiem, jakim jest Szambala, a Hierarchią Duchową. Budda uosabia mądrość Boga, jest ucielenieniem światła i wskazicielem boskiego zamiaru.

Święto Dobrej Woli: Jest to Święto ducha ludzkości dążącej do Boga, starającej się działać zgodnie z Jego wolą i pełnej oddania w wyrażaniu właściwych stosunków międzyludzkich. Przez dwa tysiące lat w czasie tego Święta Chrystus, jako przedstawiciel ludzkości, stawał przed Hierarchią Duchową w miejscu, skąd już widać Szambalę, jako człowiek-Bóg, przywódca swojego ludu i "najstarszy spośród wielu braci" (List do Rzymian, 8, 29). Co roku w tym czasie wygłasza On przed zebraną Hierarchią ostatnie kazanie Buddy. Jest to zatem święto głębokiej inwokacji i wołania, podstawowego dążenia do braterstwa, ludzkiej i duchowej jedności; wyraża ono rezultaty, jakie w ludzkiej świadomości wywiera praca Buddy i Chrystusa. Święto to obchodzone jest również jako Światowy Dzień Inwokacji.

Te trzy Święta są częścią połączonego duchowego nastawienia ludzkości, choć nadal nie są one jeszcze dostatecznie powiązane ze sobą. Nadejdzie czas gdy te trzy Święta obchodzone będą na całym świecie i dzięki temu zostanie osięgnięta wielka duchowa jedność, a rezultaty Wielkiego Zbliżania się, tak obecnie już bliskiego w czasie, utrwalą się dzięki zjednoczonej inwokacji całej ludzkości.

(skrót broszury pt Trzy Święta Duchowe)

Wielkanoc 7 kwiecień

Wesak 6 maj

Święto Chrystusa/Światowy Dzień Inwokacji 5 czerwiec

 

Zmieniony ( 13.01.2009. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »